Je hebt geen draaiboek gekregen toen je partner werd van iemand met kinderen. Geen duidelijke functieomschrijving. Geen handleiding met: “Na 3 maanden doet je bonuskind dit, na 6 maanden ontstaat er vanzelf een band.” Wat je wél kreeg, is een complex pakket aan rollen, verwachtingen, twijfels en gevoelens. Liefde voor je partner, wens om erbij […]
Als je steeds degene bent die ruimte maakt (en niemand het ziet)Over stille opoffering, systemische verwarring en waarom plek nemen in een stiefgezin zo ingewikkeld voelt Je doet het niet met tegenzin.Je ruimt op, past je aan, schuift je planning.Je denkt: “Ik ben volwassen. Ik snap dat het ingewikkeld is voor de kinderen. Ik snap
Hoe voorkom ik een 2e scheiding… Je begint vol hoop. Met liefde, plannen en het verlangen om samen iets moois op te bouwen. Een nieuw gezin, een nieuw thuis. Maar ergens onderweg wordt het ingewikkeld, er ontstaan problemen en een 2e scheiding lijkt onafwendbaar. De kinderen lijken je niet echt te accepteren. Je partner denkt
“Ik voel me een soort oppas. Of erger: een binnendringer in een systeem waar ik nooit echt welkom ben geweest.” Ze kijkt me aan, haar ogen vol twijfel en frustratie. “Ik probeer alles goed te doen. Koken, luisteren, taxichauffeur zijn. Maar erkenning? Een bedankje? Nooit. Niet van mijn bonuskinderen en niet van hun moeder” In
Bonusmoeder Anne ervaart geen klik met haar bonuskind Sofie (7 jaar) “Ik voel niks. Ik vind hem niet leuk. En ik voel me daar zo schuldig over.”Ze kijkt me aan, schuldig, ze spreekt zachtEn ik knik. Want wat ze zegt, hoor ik vaker dan ze denkt. Niet elke stiefband is er meteen. En soms… komt
Er wordt veel geschreven over de liefde, de verbinding en de kansen van een samengesteld gezin. Maar wat bijna niemand durft te zeggen: soms voelt het helemaal niet zo. Soms voel je spijt. Spijt dat je aan dit avontuur bent begonnen. Spijt dat je je kinderen in deze dynamiek hebt gebracht. Spijt dat je een
Het is vrijdagmiddag.De bonuskinderen komen binnen. Je bonusdochter kijkt je niet aan. Loopt door. Geen begroeting. Je voelt iets in je buik samenknijpen.Er knapt iets.Je zegt niks of juist wél iets dat je later betreurt. En meteen daarna komt dat knagende gevoel.“Waarom raakt dit me zo?”“Ik wil dit helemaal niet voelen.”“Wat is er mis met
Over emotionele ongelijkheid in het samengestelde gezin Je partner zegt dat je belangrijk bent.Dat je het goed doet.Dat je “erbij hoort”. Maar diep vanbinnen voel je iets anders.Alsof je altijd op plek twee komt.Na de kinderen. Na de ex. Na ‘hoe het ooit was’.Alsof je altijd een stapje terug moet doen. Alsof jouw gevoelens, jouw
Voor veel bonusouders begint de stress niet pas op vrijdagmiddag als de kinderen binnenkomen.Nee, de spanning begint eerder. Soms al op woensdag. Of donderdag.Zodra je voelt dat het weer bijna zover is.Alsof je lijf je alvast waarschuwt. Misschien herken je het: Je bent sneller geïrriteerd Je ligt ’s nachts te malen Je hoofd maakt overuren:
Over loyaliteit, schuldgevoel en wat kinderen ons tussen de regels door proberen te vertellen. Het is zo’n vraag die ouders vaak pas hardop stellen als ze ergens diep vanbinnen voelen dat het schuurt. Niet per se omdat hun kind zegt dat het niet goed gaat. Integendeel. Veel kinderen zeggen juist weinig. Of ze zeggen dat
