De identityshift die nodig is om stevig te staan in een samengesteld gezin In een samengesteld gezin begint het vaak met goede bedoelingen, met de wens om het goed te doen en met het verlangen om niet degene te zijn die extra spanning toevoegt aan een systeem dat al veel heeft meegemaakt, waardoor veel bonusouders […]
Het klinkt als een mooie volgende stap. En dat is het ook. Maar het is bijna altijd complexer dan je van tevoren verwacht. Ineens woon je niet alleen met je partner, maar ook met zijn of haar kinderen. Met gewoontes, regels en dynamieken die al bestonden voordat jij in beeld kwam. Hoe logisch het ook
Co-ouderschap met een nieuwe partner erbij kan behoorlijk complex zijn. Wat ooit een werkbare situatie was tussen jou en je ex, verandert ineens zodra er een nieuwe dynamiek ontstaat. Misschien merk je dat de balans verschuift. Dat er spanning ontstaat tussen jou en je ex. Of juist binnen je nieuwe relatie. Want hoe geef je
Een samengesteld gezin beginnen voelt vaak als een nieuwe kans. Een frisse start met de liefde van je leven. En ergens hoop je dat het dit keer gewoon wél werkt. Maar de realiteit is dat een samengesteld gezin ook veel uitdagingen met zich meebrengt. Dynamieken waar je van tevoren misschien niet bij stilstaat, maar die
Die vraag hoor ik vaker dan je misschien denkt. Niet altijd hardop uitgesproken, maar wel voelbaar in hoe mensen praten, hoe ze zuchten en hoe ze soms even stilvallen midden in hun verhaal. Het is de vraag die onder veel gesprekken ligt, verstopt tussen praktische problemen, irritaties en vermoeidheid. Wanneer voelt dit eindelijk als óns
Soms voel je gewoon dat het niet lekker loopt in je stiefgezin. Zonder dat je er direct woorden aan kunt geven. Misschien is de sfeer vaker gespannen. Ontstaan er sneller irritaties. Of merk je dat je je terugtrekt, omdat je niet goed weet wat jouw plek nog is. En hoewel je ergens hoopt dat het
Wat doe je als moeder wanneer je kind worstelt met de nieuwe partner van je ex? Er zijn weinig dingen die een moeder zo kunnen raken als het moment waarop je kind thuiskomt en zegt: “Ik wil daar niet meer heen.”“Ze doet altijd zo boos.”“Ze is niet aardig tegen mij.” Soms wordt het voorzichtig gezegd,
Het moment dat een bonuskind zich afwerend opstelt, je negeert of zichtbaar moeite heeft met jouw aanwezigheid, is voor veel bonusouders een van de pijnlijkste ervaringen in een samengesteld gezin. Je probeert het goed te doen, houdt rekening met het kind, past je aan, zoekt naar manieren om verbinding te maken en toch lijkt alles
“Zo had ik het me niet voorgesteld.” Het is een zin die ik regelmatig hoor in mijn praktijk. Soms voorzichtig uitgesproken, soms met een brok in de keel en soms bijna fluisterend, alsof het eigenlijk niet gezegd mag worden. Niet omdat mensen spijt hebben van hun partner. Niet omdat ze hun bonuskinderen niet mogen. Integendeel.
Laura zat tegenover me en zei het bijna beschaamd. “Ik ben zo bang voor een 2e scheiding, ik wil niet dat dit mislukt.” Ze hield van hem. Dat wist ze zeker. Als de kinderen er niet waren, was het fijn. Ze konden lachen. Ze waren intiem. Ze voelden zich verbonden. Maar zodra zijn dochter van
