Laat los wat er in het andere gezin gebeurt
Als ouder of bonusouder in een samengesteld gezin ken je het gevoel waarschijnlijk: je ziet wat er in het andere huis gebeurt, je hebt er een mening over, en je kunt er niets mee. Dat verlangen naar controle over wat buiten jouw bereik valt is een van de meest uitputtende en minst besproken ervaringen in samengestelde gezinnen. In dit artikel leg ik uit waarom vasthouden aan dat andere gezin je meer kost dan je denkt, wat het met kinderen doet en wat er vrijkomt als je leert loslaten.
Ze zat tegenover me en zei het bijna terloops.
“Ze mogen daar alles. Schermtijd, snoep, geen vaste bedtijden. En ik sta hier elke avond te handhaven alsof ik de enige ben die het uitmaakt.”
Niet als aanklacht. Meer als constatering van iets wat al heel lang pijn doet. Ze deed haar best. Ze probeerde structuur te bieden, eerlijk te zijn, aanwezig te zijn. En tegelijkertijd wist ze haarfijn wat er in het andere huis anders ging. Elk weekend opnieuw.
Ik hoor dit bijna wekelijks. Van ouders en bonusouders die oprecht het beste willen voor de kinderen, maar die zichzelf langzaam leegmaken aan een strijd die niet te winnen valt. Niet omdat ze het verkeerd doen. Maar omdat ze energie steken in iets wat buiten hun invloedssfeer ligt.
Twee huizen, twee systemen
Een samengesteld gezin is geen één gezin met twee locaties. Het zijn twee aparte systemen met eigen culturen, eigen regels en eigen ritmes. En een bonuskind beweegt daartussen, elke week opnieuw.
Dat bonuskind past zich aan. Kinderen zijn daarin veerkrachtiger dan volwassenen soms denken. Maar die aanpassing kost energie. En als de spanning tussen de twee systemen groot is, als de huizen niet naast elkaar bestaan maar tégen elkaar, dan is het kind degene die dat het zwaarst draagt.
Niet omdat het kind het niet aankan. Maar omdat geen enkel kind zou moeten schakelen tussen twee kampen die in oorlog zijn.
De illusie van controle
Als jij je richt op wat er in het andere huis gebeurt, geef je jezelf de illusie dat je er iets aan kunt doen. Dat als je maar de juiste woorden kiest, als je maar duidelijk genoeg bent, als je maar hard genoeg drukt, het dan verandert.
Maar je hebt geen zeggenschap over hoe een andere ouder zijn/jullie kind opvoedt. Niet als je getrouwd bent. Niet als je gescheiden bent. En zeker niet als er een nieuw gezin is gevormd.
Wat je wél hebt, is volledige zeggenschap over jouw huis. Over jouw sfeer. Over jouw energie. Over wat jij de kinderen meegeeft als ze bij jou zijn. Dat is niet weinig. Dat is alles.
Wat het met (bonus)kinderen doet
Een kind dat opgroeit in een samengesteld gezin waar volwassenen elkaars aanpak voortdurend bekritiseren, leert iets wat het niet zou moeten hoeven leren. Het leert dat het loyaal moet zijn. Dat het moet kiezen. Dat het voorzichtig moet zijn met wat het zegt, want het weet nooit wat ermee gedaan wordt.
Dat stille mechanisme, dat kind dat zichzelf verdeelt om niemand te kwetsen, is een van de zwaarste dingen die ik zie in mijn praktijk. En het begint bijna altijd bij volwassenen die het beste willen, maar vergeten zijn dat het kind dat ook wil.
Wat loslaten werkelijk betekent
Loslaten klinkt passief. Alsof je je ogen sluit en maar hoopt dat het goed komt. Maar dat is het niet.
Loslaten is een actieve keuze. Het is elke keer opnieuw beslissen: dit is niet mijn terrein. Dit is niet waar ik mijn energie in stop. Dit is niet de strijd die ik ga voeren.
Het betekent niet dat je het eens bent met hoe het andere gezin functioneert. Het betekent niet dat je je zorgen niet mag voelen. Het betekent dat je de grens van jouw verantwoordelijkheid herkent, en dat je daar vrede mee oefent.
Herken je dit en wil je hier niet alleen mee blijven zitten? De gratis e-learning Bonusmoeder 2.0 helpt je om als bonusmoeder steviger te staan, met meer rust, minder strijd en meer ruimte voor jezelf.
Jouw huis is jouw domein
Jij gaat over jouw huis. Jij bepaalt de sfeer, de regels, de waarden die je doorgeeft. (Bonus)kinderen die in twee huizen opgroeien, leren al vroeg dat er verschillende manieren zijn om te leven. Dat is op zichzelf niet schadelijk. Wat wél schadelijk is, is als volwassenen die twee manieren gebruiken als munitie tegen elkaar.
Als jij jouw huis maakt tot een plek van rust, van eerlijkheid, van aanwezigheid, geef je dat kind iets wat het altijd bij zich draagt. Niet als contrast met het andere huis. Maar gewoon als wie jij bent.
Het gesprek dat je niet meer hoeft te voeren
Er is een heel specifiek soort uitputting die hoort bij samengestelde gezinnen. Het is de uitputting van gesprekken die je al tientallen keren hebt gevoerd en die nooit iets opleveren. Met de ex, over opvoeding. Over schermtijd. Over bedtijden.
Wat als je dat gesprek niet meer voert? Niet omdat je het opgeeft, maar omdat je erkent dat het je niets brengt. Dat de energie die je erin stopt, energie is die je weghaalt bij je kinderen, je partner, jezelf.
Dat is geen overgeven. Dat is wijsheid.
Jouw invloed is groter dan je denkt
Jouw invloed zit niet in het andere huis. Die zit in jouw huis. In hoe jij aanwezig bent. In wat jij de ruimte geeft. In hoe jij reageert als de kinderen thuiskomen met verhalen uit een wereld waar jij niet bij was.
De kinderen kijken naar jou. Ze leren van jou hoe je omgaat met dingen die je niet kunt controleren. Ze leren van jou of loslaten veilig is. Of je kunt bestaan zonder strijd.
Dat is het mooiste wat je ze kunt meegeven. Niet een perfect systeem. Maar een volwassene die weet waar zijn grenzen liggen, en daar vrede mee heeft.
Wil je hier concreet mee aan de slag? De gratis e-learning Bonusmoeder 2.0 helpt je als bonusmoeder om steviger te staan in je samengestelde gezin, met meer rust, minder strijd en meer ruimte voor jezelf.
Marieke
Stiefexpert & ontwikkelaar Sterk Stiefgezin methode
.
