Zij horen er toch niet écht bij?” Over weerstand in de familie bij samengestelde gezinnen “Ik merk gewoon dat ik het ongemakkelijk vind. Die kinderen van hem… die ken ik niet. En ineens zitten ze bij ons aan tafel met Sinterklaas. Ze voelen als extra’s. Terwijl het vroeger altijd zo gezellig was, met ons eigen […]
“Ik weet dat het niet zo bedoeld is, maar… soms voelt het gewoon klote dat ik niet op plek 1 sta.” We zeggen het zelden hardop. Soms zelfs niet eens tegen onze partner.Maar het gevoel knaagt. Stil. Steeds. Als zijn blik zachter wordt bij zijn kind dan bij jou. Als haar stem verandert zodra haar
In een samengesteld gezin wordt minder gepraat dan in een ‘gewoon’ gezin.En dat is best gek. Want er ís juist meer te bespreken. Meer lagen. Meer dynamiek. Meer gevoeligheden. Maar toch zwijgen we vaker. Niet omdat we niks te zeggen hebben.Maar omdat we bang zijn voor de gevolgen als we het wél zeggen. Ik zie
“Het moet niet gekker worden…”Je hoort jezelf denken, soms fluisteren, soms uitschreeuwen… meestal in je hoofd.Want serieus, wat the f*ck gebeurt hier allemaal? Je schoonmoeder en dat ‘onschuldige’ kaartje Je schoonmoeder koopt een cadeau voor je bonuskind.Het is liefdevol bedoeld.Maar op het kaartje staat: “Liefs van opa en oma. We zijn zo trots op je.
Als ik je zou vragen: “Wat zou jij nú het liefst willen in je samengestelde gezin?”, dan krijg ik vaak antwoorden als: “Meer rust.” “Minder gedoe met de biologische moeder” “Dat ik weer kan genieten van mijn partner, in plaats van alleen maar discussies over opvoeden, de ex.” “Dat ik me niet zo alleen voel
Je zult het niet van de daken schreeuwen. Maar diep vanbinnen weet je het wel.Dat schuldgevoel. Omdat je gezin ‘mislukt’ is.Omdat je kind verdriet had.Omdat je niet vol kon houden.Of juist omdat je wél bleef, terwijl het eigenlijk al niet meer werkte. Ik ben bijna niemand tegengekomen die het níét voelde. Na een scheiding loopt
Over geven, nemen en het stille saldo in samengestelde gezinnen Het leek zo goed te gaan met Ruben en Emma. Ze hadden net samen een huis gekocht, de kinderen leken hun draai te vinden, en er was zelfs ruimte voor een vakantie waar echt genoten werd van elkaar en de kinderen. Toch stond Emma ineens
Je bent al genoeg – Waarom stiefouders geen superheld hoeven zijn “Het voelde alsof ik alles deed. Altijd klaarstaan, helpen, zorgen. Maar op Moederdag mocht ik een stap terug doen. En bij belangrijke gesprekken op school? Niet uitgenodigd.”Ank, (stiefmoeder) en scheidingsspecialist In samengestelde gezinnen wordt vaak méér van je gevraagd dan je dacht. Veel stiefouders
In samengestelde gezinnen zie ik het zó vaak gebeuren: mensen die keihard werken. Voor het gezin. Voor hun partner. Voor de kinderen. Voor de rust. Voor waardering. Je voert discussies om gehoord te worden.Je buigt je driedubbel om maar rekening te houden met alles en iedereen.Je piekert over hoe het contact met de andere ouder
In veel stiefgezinnen zie ik hetzelfde patroon. Je wilt lief zijn. Niet lastig. Dus je loopt op eieren. Je slikt zinnen in bij de overdracht. Je past je aan aan ritmes die niet van jou zijn. Het lijkt rustig. Maar onder tafel schuurt en wringt het. Van aanpassen naar afstemmen Brave stiefouders doen hun best
