Vastberaden worden terwijl je het nog niet bent Het woord voor mijn 2026 is vastberaden.En ik moet je eerlijk zeggen: dat woord voelde in het begin veel te groot voor mij. Ik bén niet altijd vastberaden.Ik voel me niet elke dag stevig.Ik laat me nog te vaak afleiden door verwachtingen van anderen.Ik twijfel soms eindeloos […]
De afgelopen week las ik dingen op Facebook waar ik echt stil van werd.Berichten van stiefouders, soms zichtbaar, soms anoniem, waarin jonge kinderen worden omschreven als: 🩶 “Een manipulatief kreng”🩶 “Een verwende prinses”🩶 “Een puber die onze relatie kapotmaakt” En het doet me pijn. Niet omdat ik het allemaal zo goed weet. Maar omdat ik
Het moment aan het keukenraam: waarom ik mijn verhaal herschreef (en jij dat ook mag doen) Er zijn van die momenten in je leven waarop de tijd even stilvalt.Je staat in een ruimte die je door en door kent en toch lijkt alles anders. Voor mij was dat het keukenraam van een oud huis uit
Je zou denken dat bonusouders na een tijdje wel hun draai vinden.Je kent de kinderen, je kent de wisselmomenten, je kent de spanning rond de vakanties. Toch hoor ik in mijn praktijk iets anders. Heel veel bonusouders zijn onzeker.Ook de slimme, bewuste, hoogopgeleide, goedwillende bonusouders. Misschien juist die. Je herkent er misschien een paar: Je
Als je in een samengesteld gezin leeft, zijn er talloze uitdagingen: verschillen in opvoeding, lastige loyaliteiten, ingewikkelde agenda’s. Maar de zwaarste taak is misschien wel deze: acceptatie. Niet die snelle, rationele “ik begrijp het wel” acceptatie.Maar de rauwe, trage, schurende vorm van acceptatie.Die waarin je toegeeft: “Dit is wat het is. En het wordt misschien
Er zijn momenten in een samengesteld gezin waarop je het ineens voelt: “Dit is het niet. Dit is niet het gezin waar ik ooit van droomde.” Je wilde harmonie, vanzelfsprekendheid, iets van wij tegen de wereld. En in plaats daarvan… voel je je soms een buitenstaander in je eigen huis. Voor veel (stief)ouders is het
Zelfsabotage in het samengestelde gezin, hoe je jezelf kwijt kunt raken in je eigen goede bedoelingen Ze doet zó haar best. Ze heeft er over nagedacht, zich ingelezen, geprobeerd ruimte te geven, haar woorden zorgvuldig gekozen. Ze weet: dit is niet haar gezin van oorsprong. Ze wil niet ‘de boze stiefmoeder’ zijn, geen stempel drukken,
Zij horen er toch niet écht bij?” Over weerstand in de familie bij samengestelde gezinnen “Ik merk gewoon dat ik het ongemakkelijk vind. Die kinderen van hem… die ken ik niet. En ineens zitten ze bij ons aan tafel met Sinterklaas. Ze voelen als extra’s. Terwijl het vroeger altijd zo gezellig was, met ons eigen
“Ik weet dat het niet zo bedoeld is, maar… soms voelt het gewoon klote dat ik niet op plek 1 sta.” We zeggen het zelden hardop. Soms zelfs niet eens tegen onze partner.Maar het gevoel knaagt. Stil. Steeds. Als zijn blik zachter wordt bij zijn kind dan bij jou. Als haar stem verandert zodra haar
In een samengesteld gezin wordt minder gepraat dan in een ‘gewoon’ gezin.En dat is best gek. Want er ís juist meer te bespreken. Meer lagen. Meer dynamiek. Meer gevoeligheden. Maar toch zwijgen we vaker. Niet omdat we niks te zeggen hebben.Maar omdat we bang zijn voor de gevolgen als we het wél zeggen. Ik zie
