Je zou denken dat bonusouders na een tijdje wel hun draai vinden.Je kent de kinderen, je kent de wisselmomenten, je kent de spanning rond de vakanties. Toch hoor ik in mijn praktijk iets anders. Heel veel bonusouders zijn onzeker.Ook de slimme, bewuste, hoogopgeleide, goedwillende bonusouders. Misschien juist die. Je herkent er misschien een paar: Je […]
Als je in een samengesteld gezin leeft, zijn er talloze uitdagingen: verschillen in opvoeding, lastige loyaliteiten, ingewikkelde agenda’s. Maar de zwaarste taak is misschien wel deze: acceptatie. Niet die snelle, rationele “ik begrijp het wel” acceptatie.Maar de rauwe, trage, schurende vorm van acceptatie.Die waarin je toegeeft: “Dit is wat het is. En het wordt misschien
Er zijn momenten in een samengesteld gezin waarop je het ineens voelt: “Dit is het niet. Dit is niet het gezin waar ik ooit van droomde.” Je wilde harmonie, vanzelfsprekendheid, iets van wij tegen de wereld. En in plaats daarvan… voel je je soms een buitenstaander in je eigen huis. Voor veel (stief)ouders is het
Zelfsabotage in het samengestelde gezin, hoe je jezelf kwijt kunt raken in je eigen goede bedoelingen Ze doet zó haar best. Ze heeft er over nagedacht, zich ingelezen, geprobeerd ruimte te geven, haar woorden zorgvuldig gekozen. Ze weet: dit is niet haar gezin van oorsprong. Ze wil niet ‘de boze stiefmoeder’ zijn, geen stempel drukken,
Zij horen er toch niet écht bij?” Over weerstand in de familie bij samengestelde gezinnen “Ik merk gewoon dat ik het ongemakkelijk vind. Die kinderen van hem… die ken ik niet. En ineens zitten ze bij ons aan tafel met Sinterklaas. Ze voelen als extra’s. Terwijl het vroeger altijd zo gezellig was, met ons eigen
“Ik weet dat het niet zo bedoeld is, maar… soms voelt het gewoon klote dat ik niet op plek 1 sta.” We zeggen het zelden hardop. Soms zelfs niet eens tegen onze partner.Maar het gevoel knaagt. Stil. Steeds. Als zijn blik zachter wordt bij zijn kind dan bij jou. Als haar stem verandert zodra haar
In een samengesteld gezin wordt minder gepraat dan in een ‘gewoon’ gezin.En dat is best gek. Want er ís juist meer te bespreken. Meer lagen. Meer dynamiek. Meer gevoeligheden. Maar toch zwijgen we vaker. Niet omdat we niks te zeggen hebben.Maar omdat we bang zijn voor de gevolgen als we het wél zeggen. Ik zie
“Het moet niet gekker worden…”Je hoort jezelf denken, soms fluisteren, soms uitschreeuwen… meestal in je hoofd.Want serieus, wat the f*ck gebeurt hier allemaal? Je schoonmoeder en dat ‘onschuldige’ kaartje Je schoonmoeder koopt een cadeau voor je bonuskind.Het is liefdevol bedoeld.Maar op het kaartje staat: “Liefs van opa en oma. We zijn zo trots op je.
Als ik je zou vragen: “Wat zou jij nú het liefst willen in je samengestelde gezin?”, dan krijg ik vaak antwoorden als: “Meer rust.” “Minder gedoe met de biologische moeder” “Dat ik weer kan genieten van mijn partner, in plaats van alleen maar discussies over opvoeden, de ex.” “Dat ik me niet zo alleen voel
Je zult het niet van de daken schreeuwen. Maar diep vanbinnen weet je het wel.Dat schuldgevoel. Omdat je gezin ‘mislukt’ is.Omdat je kind verdriet had.Omdat je niet vol kon houden.Of juist omdat je wél bleef, terwijl het eigenlijk al niet meer werkte. Ik ben bijna niemand tegengekomen die het níét voelde. Na een scheiding loopt
