Ze dachten: “Waarom zouden we wachten?” Nu zeggen ze: “Was ik maar langer blijven LAT-ten.” Het was zo’n avond waarop alles klopte.De kinderen waren op tijd in bed. Kaarsjes aan, een glas wijn in hun hand.Zij nestelde zich tegen hem aan. Hij streek een pluk haar achter haar oor.“Ik vind het zó fijn met jou,” […]
Je zult het niet van de daken schreeuwen. Maar diep vanbinnen weet je het wel.Dat schuldgevoel. Omdat je gezin ‘mislukt’ is.Omdat je kind verdriet had.Omdat je niet vol kon houden.Of juist omdat je wél bleef, terwijl het eigenlijk al niet meer werkte. Ik ben bijna niemand tegengekomen die het níét voelde. Na een scheiding loopt
Over geven, nemen en het stille saldo in samengestelde gezinnen Het leek zo goed te gaan met Ruben en Emma. Ze hadden net samen een huis gekocht, de kinderen leken hun draai te vinden, en er was zelfs ruimte voor een vakantie waar echt genoten werd van elkaar en de kinderen. Toch stond Emma ineens
Je bent al genoeg – Waarom stiefouders geen superheld hoeven zijn “Het voelde alsof ik alles deed. Altijd klaarstaan, helpen, zorgen. Maar op Moederdag mocht ik een stap terug doen. En bij belangrijke gesprekken op school? Niet uitgenodigd.”Ank, (stiefmoeder) en scheidingsspecialist In samengestelde gezinnen wordt vaak méér van je gevraagd dan je dacht. Veel stiefouders
Een blog voor stiefouders die klaar zijn met pleasen, twijfelen en op eieren lopen “Ik probeer niet foutloos te zijn, ik wil gewoon zoveel mogelijk goed doen.”Matthijs de Ligt Ben jij die (bonus)moeder of vader die denkt:“Als ik maar niks verkeerds zeg.”“Als ik me maar niet te veel bemoei.”“Als ik me nog wat meer aanpas,
In samengestelde gezinnen zie ik het zó vaak gebeuren: mensen die keihard werken. Voor het gezin. Voor hun partner. Voor de kinderen. Voor de rust. Voor waardering. Je voert discussies om gehoord te worden.Je buigt je driedubbel om maar rekening te houden met alles en iedereen.Je piekert over hoe het contact met de andere ouder
In veel stiefgezinnen zie ik hetzelfde patroon. Je wilt lief zijn. Niet lastig. Dus je loopt op eieren. Je slikt zinnen in bij de overdracht. Je past je aan aan ritmes die niet van jou zijn. Het lijkt rustig. Maar onder tafel schuurt en wringt het. Van aanpassen naar afstemmen Brave stiefouders doen hun best
Over geven zonder terug te verwachtenin het stiefgezin (en waarom dat ook nog voor mij een uitdaging blijft) “Ik doe zo m’n best… maar het lijkt nooit genoeg.”“Ik ben er altijd voor ze, maar voel me nog steeds een buitenstaander.”“Hij ziet helemaal niet hoeveel ik geef.” Zulke uitspraken hoor ik vaak in gesprekken met (bonus)ouders.
“Ze groet me niet eens.”“De kinderen luisteren alleen naar hem.”“Ik voel me soms gewoon een soort bijzaak in dit gezin.” Zulke gedachten hoor ik vaak van (bonus)ouders. Misschien herken jij ze ook. In plaats van stevig in onze schoenen te staan, laten we onze waarde afhangen van… alles buiten onszelf. De ex-partner. De bonuskinderen. De
Vervolg op mijn blog over stoppen met de titel: bonusmoeder en bonusvader Dit is een vervolg op mijn eerdere blog waarin ik pleit om te stoppen met titels als bonusmoeder, bonusvader, stiefmoeder en stiefvader. Kort samengevat waarom ik dat schreef: moeder en vader zijn oorsprongswoorden. Ze raken herkomst, hechting en primaire verantwoordelijkheid. Als je die
