Ik sta er alleen voor als ouder, al een aantal jaren (haar vader overleed na onze scheding), en meestal zeg ik dat alsof het een feit is dat je gewoon draagt zoals je boodschappen draagt, maar eerlijk is eerlijk: onder dat feit zit een hele wereld aan twijfel, spanning en schuldgevoel die op sommige dagen […]
Je bent gescheiden. Je hebt opnieuw liefde gevonden. En precies op het moment dat jij voorzichtig weer ademhaalt, gebeurt het. Je ex bemoeit zich met je nieuwe relatie. Opmerkingen. Appjes. Grensoverschrijdende vragen. Steken onder water. Of heel subtiel: net genoeg om de sfeer te kantelen en jou weer terug te trekken in het oude patroon.
Hulp bij een samengesteld gezin wordt vaak pas gezocht als het water al aan de lippen staat. Als de ruzies zich opstapelen, de kinderen afhaken, de relatie onder druk komt te staan en iemand hardop zegt: zo wil ik dit niet meer. En dat is precies waar het misgaat. Niet omdat je te laat bent.
“Ze moeten gewoon luisteren.” “Er moeten hier duidelijke regels komen.” “Als ik niet streng ben, loopt het helemaal uit de hand.” Het zijn zinnen die ik vaak hoor van bonusouders. En eerlijk is eerlijk: ze komen niet uit onwil voort, maar uit machteloosheid. Uit het gevoel dat je verantwoordelijk bent voor de sfeer in huis,
De ex is allang uit je huis. Waarom voelt het dan soms alsof ze/hij nog aan de keukentafel zit? Ik ben op dit moment de laatste hand aan het leggen aan een nieuwe e-learning: De ex uit je hoofd, huis en lijf. En hoe verder ik kom in het maken ervan, hoe sterker ik weer
Het begint bijna altijd onschuldig.Een kort berichtje, even praktisch bedoeld, snel tussendoor. En toch merk je later die dag dat je gespannen bent, dat je hoofd blijft malen en dat de sfeer in huis kantelt, terwijl het eigenlijk maar om één appje ging. Appen met de ex lijkt efficiënt, maar in samengestelde gezinnen is het
Hij vindt dat ik mijn kinderen ’te veel’ laat bepalen, maar wat weet hij ervan? Voor wie dit leest en denkt: ‘ja, dát is precies mijn situatie!’ gebruik dit blog om jezelf te herkennen, te begrijpen waarom het soms schuurt, én om te voelen waar jij in kunt groeien. Enne… als je denkt: ik wil
Veel stellen in een samengesteld gezin doen precies wat van hen verwacht wordt.Ze zoeken hulp. Ze investeren. Ze willen het goed doen. En toch hoor ik dit zó vaak: “We hebben relatietherapie gehad. Het hielp wel… maar eigenlijk ook niet echt.”“De gesprekken waren fijn, maar thuis veranderde er weinig.”“We leerden beter praten, maar het bleef
Als jouw naam valt op 31 december 2026wat wil je dan dat je bonuskinderen over jou zeggen?En je partner? Dat je lief was? Dat je je best deed?Of dat je veilig was. Duidelijk. Iemand bij wie het rustig werd, ook als het ingewikkeld was. In samengestelde gezinnen wordt vaak gekeken naar gedrag. Naar opvoeding. Naar
“We maken het vaak te persoonlijk” Je kent het vast.Je bonuskind negeert je bij binnenkomst.De ex heeft wéér kritiek op de gang van zaken in jullie huis.Je partner kiest geen duidelijke kant in een discussie.En dan ook nog een schoonmoeder die goedbedoeld adviseert, maar waarmee je je compleet buitengesloten voelt. En dan komt het:Je voelt
