Ik hoor het zo vaak, en ik heb het zelf ook gevoeld. Dat je wakker wordt met een knoop in je buik. Dat je al vóór het ontbijt bezig bent met kruimels, jassen, tassen, schermen, bedtijden en tandenborstels. Dat je de dag eindigt met een stem die net iets te streng klinkt. En dat je […]
Ik hoor het vaak van bonusouders: “Ik zie dingen gebeuren bij mijn partner of bij de andere ouder waarvan ik denk: is dit wel oké? En dan vraag ik me af: moet ik dit loslaten of moet ik er iets van zeggen?” Het antwoord is vaak simpeler dan je denkt.Stel jezelf deze vraag: 👉 Hebben
Eerst waarden, dan regels Aan tafel schuift iedereen aan. De saus vliegt heen en weer. Een telefoon piept. De puber loopt halverwege naar boven.Sandra zucht. Rob fronst. En vijf minuten later is het weer ruzie. Zo gaat het in veel samengestelde gezinnen. Niet omdat iemand dwars wil doen, maar omdat “regels” zelden werken als er
Ze zat net.Eindelijk. Een kop thee, kinderen boven, partner naast haar. Rust. Ping. En daar ging het. Eén appje. Eén zin. Eén blik op het scherm en haar hele avond lag in puin. Want wat doe je? Meteen lezen? Wachten? Overleggen met je partner? Voor je het weet ben je een uur verder, in je
Je kind staat met zijn jas al aan in de gang. De tas is gepakt. Het is tijd om naar de andere ouder te gaan.En jij? Jij veegt een traan weg en zegt: “Ik vind het zo moeilijk zonder jou.” Klinkt onschuldig, toch? Maar voor je kind voelt het loodzwaar. Want wat moet hij nu?
Hoe laat je kinderen voelen dat ze er écht bij horen? Stel je voor: je kinderen zijn een weekend bij jou. Je kijkt ernaar uit, hebt misschien zelfs iets speciaals bedacht. Maar zodra ze binnenkomen, zie je hoe zoekend ze rondkijken. Hun halfbroertje racet door de kamer, hun stiefzus vraagt aandacht van je partner, en
Liefde is het startpunt. Het verschil maak je met inzet. Zeker in een samengesteld gezin, waar twee huizen, verschillende ritmes en contact met een ex meespelen. Inzet betekent dat je elkaar actief helpt om de dag door te komen en de week goed te organiseren. Noor heeft een dochter van veertien. Erik heeft geen kinderen.
Dit stuk is voor opa’s en oma’s, ooms en tantes, buren en collega’s die willen snappen waarom een samengesteld gezin soms voelt als topsport op een doordeweekse dinsdag. Geen drama. Wel eerlijk. Wat er tegelijk gebeurt In een samengesteld gezin lopen drie dingen door elkaar. Ouders bouwen aan een stabiele basis voor hun kind. Partners
“Mijn kind staat altijd op nummer één.”Dat zeggen veel ouders EN terecht. In een kerngezin voelt dat vaak vanzelfsprekend. Je kinderen zijn je alles, je beschermt ze met alles wat je hebt, en je partner voelt dat meestal ook zo.Maar in een samengesteld gezin ligt dat gevoel ineens een stuk ingewikkelder. Waarom dit zo ingewikkeld
“Kun je even je dochter appen dat ze morgen wél haar gymspullen meeneemt?”“Wanneer betalen jullie de helft van het schoolkamp?”“Waarom zijn de bedtijden bij jullie zoveel later dan bij ons?” Herken je dit soort berichtjes van je ex-partner?Appjes, mailtjes of telefoontjes met een toon die je direct in de verdediging schiet. Soms over praktische dingen,
