Het was dinsdagochtend. Ik werd wakker met een lichte zeur in mijn onderrug. Niks aan de hand, dacht ik. Waarschijnlijk verkeerd gelegen. Tot de eerste hoestbui kwam. Ik hoest al jaren, elke dag, soms hard en lang. En precies daar, midden in zo’n bui, schoot het erin. Ik was alleen thuis. Op één meter afstand
Ik heb twee huizen. In het ene ben ik moeiteloos thuis. Alles heb ik zelf opgebouwd. Mijn boeken staan waar ik ze wil, ik ken het geluid van de verwarming en de automatische beweging naar de lade met theelepels. In het andere huis staat mijn melkopschuimer op het aanrecht, mijn pyjama ligt in een la
De pannenkoekenlucht hangt nog in de keuken. Noor veegt de tafel schoon, Bas zet twee mokken thee neer. Er brandt een kaars, de agenda ligt open. “Volgende week is wissel op woensdag,” zegt Bas, “maar haar bericht net… ze wil ruilen.” Noor knikt, maar haar schouders blijven hoog. Ze wil zeggen dat ze het zat
In mijn praktijk zie ik het elke week: niet de grote ruzies maken het zwaar, maar kleine misverstanden die opstapelen. Een check-in is een kort moment van afstemmen. Hoe is het nu, wat heb je nodig, wat spreken we af. Minuten werk. Uren winst. Zo ziet dat er in het echt uit Eva en Mark
Lig je wakker na weer een bericht van de ex. Voel je spanning in je borst en ben je prikkelbaar tegen precies de verkeerde persoon. In veel samengestelde gezinnen dringt de ex via appjes, meningen en regels jullie huis binnen. Dat voel je in je lijf. Dat zie je terug in de sfeer. En soms
Je wilt rust voor je kind, duidelijkheid voor jezelf en een regeling die in het echte leven werkt. Week op week af. Twee twee drie. Om het weekend. Birdnesting. Of maatwerk. Wat is wijs? De basis waar elke regeling aan moet voldoen Kinderen hebben behoefte aan voorspelbaarheid, korte lijnen tussen de ouders en afspraken die
De do’s en don’ts voor een feest zonder strijd Vrijdagavond. Pietjes van school, verlanglijstjes op tafel, kruidnoten in een schaal. En ergens tussen chocoladeletters en zingende kinderen gebeurt het. Je voelt de spanning in je buik. In het andere huis zijn de cadeaus groter. De planning schuurt. De verwachtingen botsen. Je kijkt naar je vriend.
Er zijn huizen waar het nooit vanzelf warm wordt. Waar jij en je bonuskind langs elkaar heen bewegen. Je eet samen, je deelt een bank, je deelt een wasmand, maar je deelt niet vanzelf een gevoel. En ergens schaam je je daarover. Want je had gehoopt op vanzelf. En het blijft zoeken. Het is pijnlijk
Ik hoor het zo vaak, en ik heb het zelf ook gevoeld. Dat je wakker wordt met een knoop in je buik. Dat je al vóór het ontbijt bezig bent met kruimels, jassen, tassen, schermen, bedtijden en tandenborstels. Dat je de dag eindigt met een stem die net iets te streng klinkt. En dat je
Ik hoor het vaak van bonusouders: “Ik zie dingen gebeuren bij mijn partner of bij de andere ouder waarvan ik denk: is dit wel oké? En dan vraag ik me af: moet ik dit loslaten of moet ik er iets van zeggen?” Het antwoord is vaak simpeler dan je denkt.Stel jezelf deze vraag: 👉 Hebben
