Je kunt eindeloos praten over wat er misgaat in het andere huis. Het verandert niets aan de sfeer bij jullie thuis. De kracht zit niet in vechten om invloed aan de overkant, maar in leiding nemen in je eigen gezin. Voorleven wat jij belangrijk vindt. Rust. Respect. Duidelijkheid. Daar zit je macht. Waarom dit werkt […]
Vraag van Eva 36“Bij de overdracht komt er vaak een sneer. “Nou, bij jullie is het weer dikke chaos zie ik al” Ik verstijf en de rest van de avond sta ik straks van de stress en woede. Soms komt het ook via een appje, soms via de kinderen. Ik raak er dagenlang door van
Vraag van Anouk 37 bonusmoeder“Wij praten minder sinds we een samengesteld gezin zijn. Alles voelt beladen. We vermijden gesprekken omdat het anders ruzie wordt. Terwijl ik voel dat we juist meer moeten communiceren. Hoe doen we dat zonder elke keer in strijd te belanden.” Het antwoord: In een stiefgezin stokt het gesprek vaak precies waar
We noemen het snel een complexe scheiding (hoog-conflict, vechtscheiding). Het klinkt zwaar, maar zegt nog niets over wat er speelt. In de podcastaflevering met Margreet Timmer verkennen we hoe het label vaak vastzet en hoe luisteren en analyseren ruimte maken voor veiligheid en samenwerking. Wat bedoelen we eigenlijk met complexe scheiding“Gedoe tussen ex-partners” kan vele
De vader van mijn dochter (toen 10 jaar) overleed door euthanasie. We hebben onze dochter zo liefdevol en eerlijk mogelijk door dat proces geleid. Het was het zwaarste wat ik ooit heb gedaan. De POH-GGZ zei: “Marieke, je bent té empathisch. Je leeft zó in hoe het misschien voor hem is. Kies compassie: dichtbij genoeg
Je bent bonusmoeder in een orkaan. Ben ik wel goed genoeg? Neem ik genoeg over van mijn partner of juist te veel. Ben ik aardig genoeg naar mijn bonuskind of lijk ik dan soft. Reageer ik zorgvuldig genoeg op dit appje van de moeder of krijg ik straks gedonder bij de overdracht. Kook ik wat
Als je rug op de rem trapt en je hoofd blijft gas geven Het begon met een kleine steek onder in mijn rug. Geen drama, dacht ik. Even rustig aan en dan kan ik weer door. Mijn rug had andere plannen. Mijn hoofd niet. Terwijl mijn lijf fluisterde vertragen, riep mijn hoofd agenda. Boodschappen. Kind.
Het was dinsdagochtend. Ik werd wakker met een lichte zeur in mijn onderrug. Niks aan de hand, dacht ik. Waarschijnlijk verkeerd gelegen. Tot de eerste hoestbui kwam. Ik hoest al jaren, elke dag, soms hard en lang. En precies daar, midden in zo’n bui, schoot het erin. Ik was alleen thuis. Op één meter afstand
Ik heb twee huizen. In het ene ben ik moeiteloos thuis. Alles heb ik zelf opgebouwd. Mijn boeken staan waar ik ze wil, ik ken het geluid van de verwarming en de automatische beweging naar de lade met theelepels. In het andere huis staat mijn melkopschuimer op het aanrecht, mijn pyjama ligt in een la
De pannenkoekenlucht hangt nog in de keuken. Noor veegt de tafel schoon, Bas zet twee mokken thee neer. Er brandt een kaars, de agenda ligt open. “Volgende week is wissel op woensdag,” zegt Bas, “maar haar bericht net… ze wil ruilen.” Noor knikt, maar haar schouders blijven hoog. Ze wil zeggen dat ze het zat
