Er zijn twee soorten mensen in een samengesteld gezin. Mensen die denken: bij ons is het echt extreem.En mensen die denken: bij ons is het vast niet zo erg, ik moet niet zeuren. Allebei hebben gelijk. En allebei hebben ongelijk. Want hier is het ongemakkelijke nieuws: problemen in het samengestelde gezin zijn bijna nooit uniek. […]
Het is 22 december. Over twee dagen is het kerst. En als jij in een samengesteld gezin leeft, kan dit precies zo’n moment zijn waarop je lijf al “aan” staat nog voordat je ook maar één kerstboodschap hebt gedaan. Omdat je het wéér goed wilt doen. Voor de kinderen. Voor je partner. Voor jezelf. Voor
Er zijn van die momenten in een samengesteld gezin die je niet meteen kunt plaatsen, maar die zich wel langzaam in je lijf nestelen. Het begint subtiel. Je bonuskind reageert wat afstandelijker dan je gewend was, geeft kortere antwoorden of lijkt je bewust te ontwijken. De vanzelfsprekendheid die er eerder was, het lichte, bijna onschuldige
Er is geen kind dat wakker wordt en denkt: laat ik vandaag eens moeilijk doen.Zo werkt een kind niet.En eerlijk gezegd: zo werkt geen enkel mens. Gedrag is nooit los zand.Gedrag is een signaal.Een uiting van een binnenwereld die iets probeert duidelijk te maken. In samengestelde gezinnen wordt dat signaal vaak verkeerd begrepen.Kinderen zouden lastig
De afgelopen week las ik dingen op Facebook waar ik echt stil van werd.Berichten van stiefouders, soms zichtbaar, soms anoniem, waarin jonge kinderen worden omschreven als: 🩶 “Een manipulatief kreng”🩶 “Een verwende prinses”🩶 “Een puber die onze relatie kapotmaakt” En het doet me pijn. Niet omdat ik het allemaal zo goed weet. Maar omdat ik
Het moment aan het keukenraam: waarom ik mijn verhaal herschreef (en jij dat ook mag doen) Er zijn van die momenten in je leven waarop de tijd even stilvalt.Je staat in een ruimte die je door en door kent en toch lijkt alles anders. Voor mij was dat het keukenraam van een oud huis uit
Je zou denken dat bonusouders na een tijdje wel hun draai vinden.Je kent de kinderen, je kent de wisselmomenten, je kent de spanning rond de vakanties. Toch hoor ik in mijn praktijk iets anders. Heel veel bonusouders zijn onzeker.Ook de slimme, bewuste, hoogopgeleide, goedwillende bonusouders. Misschien juist die. Je herkent er misschien een paar: Je
Als je in een samengesteld gezin leeft, zijn er talloze uitdagingen: verschillen in opvoeding, lastige loyaliteiten, ingewikkelde agenda’s. Maar de zwaarste taak is misschien wel deze: acceptatie. Niet die snelle, rationele “ik begrijp het wel” acceptatie.Maar de rauwe, trage, schurende vorm van acceptatie.Die waarin je toegeeft: “Dit is wat het is. En het wordt misschien
Er zijn momenten in een samengesteld gezin waarop je het ineens voelt: “Dit is het niet. Dit is niet het gezin waar ik ooit van droomde.” Je wilde harmonie, vanzelfsprekendheid, iets van wij tegen de wereld. En in plaats daarvan… voel je je soms een buitenstaander in je eigen huis. Voor veel (stief)ouders is het
Zelfsabotage in het samengestelde gezin, hoe je jezelf kwijt kunt raken in je eigen goede bedoelingen Ze doet zó haar best. Ze heeft er over nagedacht, zich ingelezen, geprobeerd ruimte te geven, haar woorden zorgvuldig gekozen. Ze weet: dit is niet haar gezin van oorsprong. Ze wil niet ‘de boze stiefmoeder’ zijn, geen stempel drukken,
