“Vroeger was ik zoveel luchtiger,” zei Laura, bonusmoeder van drie en moeder van een dochter van acht.“Ik kon lachen om dingen, maakte overal iets gezelligs van. Nu ben ik vooral degene die grenzen bewaakt, afspraken maakt en zich druk maakt over rommel en huisregels. Soms denk ik: wie bén ik eigenlijk nog? En misschien nog […]
“Als ik het niet oplos, loopt het helemaal mis in mijn samengestelde gezin.”“Laat maar, ik regel het wel.”“Als iedereen maar blij is, dan komt het goed.” Herken je deze gedachten? Dan is de kans groot dat je vaak in de rol van Redder stapt in je samengestelde gezin. Dit blog is onderdeel van een reeks
Sandra is moeder van twee meiden (12 en 10 jaar) en bonusmoeder van een jongen en een meisje (15 en 13 jaar). Ze was moe.Moe van het steeds maar weer aanhaken. Moe van het corrigeren, van het zoeken naar oplossingen, van het zich ergeren aan dingen die eigenlijk niet groot genoeg waren om er zo
Hij begreep niet dat mijn liefde anders groeide. Zo kwamen we hier samen uit We kwamen bij Marieke omdat we vastliepen op iets wat we thuis niet goed konden benoemen. We maakten ruzie over kleine dingen, maar in de gesprekken kwam één thema steeds boven drijven. Hij begreep niet waarom ik niet op dezelfde manier
Zaterdagmiddag. Slingers, een taart met aardbeien en de plastic vorkjes die altijd nét te kort zijn. Lucas snijdt de eerste punten, zijn moeder schenkt koffie in, ik denk aan de ballonnen die ik gisteravond nog in de badkamer heb opgeblazen omdat de kinderen graag wakker worden in een huis dat al feest ademt. Dan gaat
Vrijdagavond. De deurbel, twee rugzakken, een knuffel met een slap oor. Ik glimlach, te opgewekt, zo eentje waarvan je later denkt: wie probeerde je precies te overtuigen. Hij tilt jassen op, roept om pizza, ik zet borden neer. En dan die eerste ping. Het is een heel vriendelijk pingetje. Maar het trekt de kamer scheef.
Wat je niet wist voordat je in een samengesteld gezin stapte… En waarom het allemaal niet zo werkt als een kerngezin Stel je voor: je hebt je leven opgebouwd, misschien had je een ideaalbeeld van hoe een gezin eruit zou moeten zien. Je zag je kinderen opgroeien in een hecht gezin, met de nodige rituelen,
Het lijkt een goed moment.Na weken vakantie, samenzijn, tijd voor elkaar.En toch hoor ik het elk jaar opnieuw: “Als dit vakantie was… dan wil ik er niet eens over nadenken hoe het straks weer wordt.”“Ik heb me rot gevochten. Ik ben er klaar mee.”“Zelfs op vakantie geen rust. Geen verbinding. Alleen maar spanning.” De vakantie
Nou, dan regel jij het maar met je kinderen.”“Jij hebt hier altijd iets over te zeggen.” Of de klassieker: “Ik bemoei me er niet mee, want anders krijg jij weer ruzie met ze.” Het klinkt onschuldig, maar dit soort uitspraken zijn stille gifstoffen in een samengesteld gezin.Want als jij en je partner elkaar niet steunen,
Waarom je in de verliefdheidsfase beter geen grote beslissingen neemt (ook al voelt het fantastisch) Je hebt vlinders, lacht je suf om zijn grapjes, en het voelt alsof jullie elkaar al jaren kennen. Na alle mislukte dates, twijfels en gebroken relaties is het eindelijk raak. Hij ziet jou écht. Jullie praten tot diep in de
