Hoe je niet-helpende piekergedachten over de ex omzet in rust en regie Ze zat tegenover me.Moe. Prikkelbaar.En met tranen die ze al weken probeerde weg te duwen. “Ik weet wel dat ik me niet zo druk moet maken. Maar haar appjes, haar blikken, haar aanwezigheid in ons leven… het vreet energie. En ik wil dit
In een samengesteld gezin beweeg je constant tussen spanningsvelden. Je wilt je kinderen beschermen, je nieuwe partner niet verliezen, een conflict met de ex vermijden… En voordat je het weet, ben je aan het redderen, controleren, verdwijnen of spiegelen vaak zonder dat je het zelf doorhebt. Er zijn vier veelvoorkomende overlevingsrollen in een samengesteld gezin.
Het komt zelden met veel bombarie binnen, maar het kan alles beïnvloeden: schuldgevoel. Bijna elke gescheiden ouder kent het.Het sluimert op de achtergrond van de vakanties, de weekenden, de wisselmomenten.Een knagend gevoel van: “Ik heb mijn kind geen ‘ echt’ gezin kunnen geven.” “Ze moeten al zoveel missen, ik wil niet nóg strenger zijn.” “Zij
Zes opa’s, acht oma’s – hoe kinderen verdwalen in een doolhof van liefdevolle bedoelingen “Wil je een tekening maken voor opa?”“Welke opa bedoel je, mama?” Het is stil. Want jij weet het zelf ook even niet meer. De vader van je ex? De nieuwe partner van je moeder? De biologische opa aan je nieuwe schoonfamiliekant?
Je hebt geen draaiboek gekregen toen je partner werd van iemand met kinderen. Geen duidelijke functieomschrijving. Geen handleiding met: “Na 3 maanden doet je bonuskind dit, na 6 maanden ontstaat er vanzelf een band.” Wat je wél kreeg, is een complex pakket aan rollen, verwachtingen, twijfels en gevoelens. Liefde voor je partner, wens om erbij
Als je steeds degene bent die ruimte maakt (en niemand het ziet)Over stille opoffering, systemische verwarring en waarom plek nemen in een stiefgezin zo ingewikkeld voelt Je doet het niet met tegenzin.Je ruimt op, past je aan, schuift je planning.Je denkt: “Ik ben volwassen. Ik snap dat het ingewikkeld is voor de kinderen. Ik snap
“Ik voel me een soort oppas. Of erger: een binnendringer in een systeem waar ik nooit echt welkom ben geweest.” Ze kijkt me aan, haar ogen vol twijfel en frustratie. “Ik probeer alles goed te doen. Koken, luisteren, taxichauffeur zijn. Maar erkenning? Een bedankje? Nooit. Niet van mijn bonuskinderen en niet van hun moeder” In
Bonusmoeder Anne ervaart geen klik met haar bonuskind Sofie (7 jaar) “Ik voel niks. Ik vind hem niet leuk. En ik voel me daar zo schuldig over.”Ze kijkt me aan, schuldig, ze spreekt zachtEn ik knik. Want wat ze zegt, hoor ik vaker dan ze denkt. Niet elke stiefband is er meteen. En soms… komt
Er wordt veel geschreven over de liefde, de verbinding en de kansen van een samengesteld gezin. Maar wat bijna niemand durft te zeggen: soms voelt het helemaal niet zo. Soms voel je spijt. Spijt dat je aan dit avontuur bent begonnen. Spijt dat je je kinderen in deze dynamiek hebt gebracht. Spijt dat je een
Het is vrijdagmiddag.De bonuskinderen komen binnen. Je bonusdochter kijkt je niet aan. Loopt door. Geen begroeting. Je voelt iets in je buik samenknijpen.Er knapt iets.Je zegt niks of juist wél iets dat je later betreurt. En meteen daarna komt dat knagende gevoel.“Waarom raakt dit me zo?”“Ik wil dit helemaal niet voelen.”“Wat is er mis met
