Je voelt dat het niet lekker loopt in je samengestelde gezin.De spanningen stapelen zich op.Je verlangt naar rust, verbinding en plezier in je samengestelde gezin. En tóch… neem je geen stap. Je blijft googelen, podcasts luisteren, misschien een boek lezen. Maar écht instappen in een traject? Nee. Weet je wat de nummer één reden is […]
“Tijdens het eten probeer ik iets te zeggen, maar mijn partner en zijn dochter belanden meteen in discussie. Ik slik mijn volgende opmerking in. Het voelt toch alsof mijn stem er niet echt toe doet. Dus ik kies voor stilte, dan is er tenminste geen ruzie.” Dit vertelde Linda, bonusmoeder van een puber. Haar neiging
“Als ik niet oplet, vergeet mijn bonusdochter wéér haar gymspullen. Dan wordt er ruzie gemaakt over huiswerk en bedtijden. En uiteindelijk lig ík wakker, terwijl de rest lekker slaapt. Dus ja, ik probeer regels te maken en grip te houden. Iemand moet het toch doen?” Zo vertelde Karin, bonusmoeder van een jongen van 9 en
Rol 2 De spiegel, zie ook mijn andere blogs over de rollen “Het is alsof ik álles voel. De spanning tussen mijn partner en zijn ex. De jaloerse blik van mijn bonuskind. De vermoeidheid bij mijn eigen dochter. En ik ben degene die het steeds moet benoemen… anders loopt het uit de hand.” Zo vertelde
“Vroeger was ik zoveel luchtiger,” zei Laura, bonusmoeder van drie en moeder van een dochter van acht.“Ik kon lachen om dingen, maakte overal iets gezelligs van. Nu ben ik vooral degene die grenzen bewaakt, afspraken maakt en zich druk maakt over rommel en huisregels. Soms denk ik: wie bén ik eigenlijk nog? En misschien nog
“Als ik het niet oplos, loopt het helemaal mis in mijn samengestelde gezin.”“Laat maar, ik regel het wel.”“Als iedereen maar blij is, dan komt het goed.” Herken je deze gedachten? Dan is de kans groot dat je vaak in de rol van Redder stapt in je samengestelde gezin. Dit blog is onderdeel van een reeks
Sandra is moeder van twee meiden (12 en 10 jaar) en bonusmoeder van een jongen en een meisje (15 en 13 jaar). Ze was moe.Moe van het steeds maar weer aanhaken. Moe van het corrigeren, van het zoeken naar oplossingen, van het zich ergeren aan dingen die eigenlijk niet groot genoeg waren om er zo
Hij begreep niet dat mijn liefde anders groeide. Zo kwamen we hier samen uit We kwamen bij Marieke omdat we vastliepen op iets wat we thuis niet goed konden benoemen. We maakten ruzie over kleine dingen, maar in de gesprekken kwam één thema steeds boven drijven. Hij begreep niet waarom ik niet op dezelfde manier
Zaterdagmiddag. Slingers, een taart met aardbeien en de plastic vorkjes die altijd nét te kort zijn. Lucas snijdt de eerste punten, zijn moeder schenkt koffie in, ik denk aan de ballonnen die ik gisteravond nog in de badkamer heb opgeblazen omdat de kinderen graag wakker worden in een huis dat al feest ademt. Dan gaat
Vrijdagavond. De deurbel, twee rugzakken, een knuffel met een slap oor. Ik glimlach, te opgewekt, zo eentje waarvan je later denkt: wie probeerde je precies te overtuigen. Hij tilt jassen op, roept om pizza, ik zet borden neer. En dan die eerste ping. Het is een heel vriendelijk pingetje. Maar het trekt de kamer scheef.
