Je doet het al maanden, misschien al jaren. Je past je aan aan het humeur van je bonuskinderen. Je wacht met een grapje maken tot je voelt of de sfeer het toelaat. Je zegt niet hardop wat je zou willen veranderen aan hoe het gaat in huis, want stel dat het verkeerd valt. En ergens, heel diep, wacht je op het moment dat de kinderen jou een teken geven dat je erbij mag horen.
Dat teken komt niet. Het is nooit gekomen, en het gaat ook niet komen.
In dit blog leg ik uit waarom je op iets wacht dat niet bestaat, wat dat wachten je kost, en wie je wordt op het moment dat je stopt met wachten en je plek gewoon inneemt.
Herken je dit al bij het lezen? De gratis mini-training Communicatie in het samengestelde gezin helpt je de eerste stap te zetten.
De bonusmoeder die zichzelf wegcijfert
Ik spreek haar bijna elke week. Een vrouw die alles goed doet. Ze regelt het rooster. Ze kookt voor iedereen, ook als de smaken uiteenlopen. Ze sust een ruzie voordat die ontstaat. Ze bemiddelt tussen haar partner en zijn kinderen, tussen haar eigen kinderen en zijn kinderen, soms zelfs tussen haar partner en zijn ex.
Ze doet dit niet omdat iemand het vraagt. Ze doet het omdat ze, ergens diep vanbinnen, gelooft dat ze pas mag meetellen als ze bewijst dat ze het waard is. Dus bewijst ze het, keer op keer, door zich onmisbaar te maken. En ondertussen wordt ze onzichtbaar in haar eigen huis.
Ze heeft vaak al iets geprobeerd. Een boek gelezen. Een cursus gevolgd. Geoefend met communicatie. En het hielp niet structureel, wat haar stiekem laat denken dat het aan haar ligt. Dat ze niet geduldig genoeg is. Niet aardig genoeg. Niet goed genoeg.
Dat is niet waar. Ze werkte alleen op de verkeerde laag.
Waarom communicatie dit niet oplost
Het probleem van deze bonusmoeder is geen communicatieprobleem. Het is een plekprobleem. Ze heeft zichzelf nooit een erkende plaats gegeven in het gezin, en ze wacht op een teken van de kinderen dat ze die plaats mag innemen. Maar kinderen geven geen toestemming. Kinderen reageren op wie jij bent.
Zolang jij zelf niet weet, en niet laat zien, dat je een plek hebt, is er ook niets om op te reageren. Je kunt de mooiste ik-boodschap leren, en toch spring je de volgende avond weer als eerste tussen een ruzie in, omdat niemand ooit heeft uitgesproken dat dit niet jouw taak is om op te lossen. De zin is goed. De plek ontbreekt.
Een samengesteld gezin is geen kerngezin met een extra persoon erbij. Het kent een andere ordening, met meerdere gezinsgeschiedenissen die tegelijk actief zijn. Wie dat niet weet, blijft zoeken naar erkenning op een plek die nog niet bestaat.
Wie je wordt als je stopt met wachten
Dit is het deel waar de meeste blogs over bonusouderschap stoppen. Herkenning, en dan een schouderklopje: het is niet jouw schuld, je bent niet gek. Waar en belangrijk, maar niet genoeg. Want herkenning alleen houdt je precies waar je nu staat.
Dus dit is wie je wordt op het moment dat je je plek claimt, zonder toestemming te vragen.
Je weet welke taken van jou zijn, en welke niet, en je laat de taken liggen die niet van jou zijn. Niet uit onverschilligheid, maar omdat je hebt uitgesproken wie waarvoor staat.
Je zegt in één zin wat je nodig hebt, zonder die zin eerst te verpakken in drie alinea’s aan uitleg en verontschuldiging.
Bij de overdracht met de ex-partner escaleer je niet meer. Je werkt volgens een afgesproken communicatieplan, en dat plan draagt de spanning, niet jij in je eentje.
Je corrigeert de bonuskinderen niet langer zelf. Dat laat je aan hun eigen ouder, terwijl jij naast je partner staat in plaats van ervoor.
En als er een trigger komt, een opmerking, een blik, een oude pijn die wordt geraakt, herken je die binnen seconden in plaats van er dagen mee rond te lopen. Je kiest dan bewust een reactie, in plaats van dat de reactie jou kiest.
Dat is geen mooiere versie van jezelf. Dat ben jij, zonder de laag die je hebt aangeleerd om je klein te maken.
Je hoeft geen toestemming te vragen
Het verschil tussen de vrouw die wacht en de vrouw die staat, zit niet in hoeveel ze van haar samengestelde gezin houdt. Beide versies houden evenveel van hun gezin. Het verschil zit in of ze weet dat haar plek al van haar is, of dat ze nog gelooft dat ze die moet verdienen.
Je hoeft niet te wachten tot het vanzelf minder zwaar voelt. Je mag nu al beginnen met staan waar je staat.
Wil je weten wat er in jouw samengestelde gezin nodig is om die stap te zetten? Plan een online kennismakingsgesprek. Daarin kijken we samen naar waar je nu staat, en wat er nodig is om je plek echt in te nemen.
Stuur mij een mail of whats app
Marieke, Stiefexpert | ontwikkelaar Sterk Stiefgezin Methode
