Gastblog door Brenda Kluijver
In Nederland groeien ongeveer een half miljoen kinderen op in een samengesteld gezin. Een nieuwe partner, bonuskinderen, misschien samenwonen en één groot gezin vormen: voor veel gescheiden ouders is dat een logische stap. Maar er zijn ook ouders die daar bewust niet voor kiezen. Daar is Brenda Kluijver een voorbeeld van. Ze schrijft een gastblog over haar keuze en overwegingen.
Anderhalf jaar na mijn scheiding kreeg ik een fijne nieuwe relatie. Vanaf het begin wist ik eigenlijk al: een samengesteld gezin is voor mij geen optie. Dat heeft niets te maken met mijn partner of met zijn kinderen. Het is een keuze die ik maak vanuit mijn eigen gevoel en vanuit wat ik denk dat goed is voor mijn kinderen.
Minder maakbaar dan gedacht
Toen ik ging trouwen, had ik niet verwacht dat ik ooit zou scheiden. Wetende dat de meerderheid van de samengestelde gezinnen strandt, wil ik ze behoeden voor nog een keer zo’n ingrijpende gezinsverandering die op de loer ligt. Dat huwelijk bleek ook minder maakbaar dan ik dacht, ondanks hard werken, geduld en therapie. De kans dat een samengesteld gezin het wėl redt is niet alleen statistisch gezien kleiner, voor mij ook gevoelsmatig.
Geen extra storm op zee
Een scheiding heeft op zichzelf al veel impact op kinderen. Gemiddeld hebben ze zo’n anderhalf tot twee jaar nodig om te landen, het een plek te geven. Ook al doe je als ouders nog zo je best om alles goed te begeleiden, hun vertrouwde gezinssituatie verandert voorgoed. Ik wil mijn kinderen daarom niet ook nog een extra grote verandering geven door een nieuw gezin te vormen met een bonusvader en bonuskinderen in één huis. Ik wil stabiliteit voor ze, een vertrouwde, veilige haven zonder extra storm op zee.
Veel respect
Natuurlijk zie ik ook de mooie kanten van een samengesteld gezin. Er kunnen warme banden ontstaan, kinderen kunnen nieuwe mensen leren kennen en samen kan het ontzettend gezellig zijn. Ik heb veel respect voor ouders die deze stap wel zetten en daar met liefde en aandacht hun weg in vinden. Maar voor mij en vooral voor mijn kinderen voelt het niet goed. Ik zocht een partner voor mezelf, niet een bonusvader voor de kinderen. Toen ik ging daten, heb ik dat ook meteen gecommuniceerd.
We zien elkaar vooral zonder de kinderen
Hij en ik zien elkaar vooral zonder de kinderen. Het komt erop neer dat we elkaar iedere week maar een avondje zien, en om het weekend. Eens per jaar gaan we met z’n tweetjes op vakantie, zonder kinderen. Echt even samenzijn, niks hoeven. Het is misschien niet veel, maar de kwaliteit van onze relatie is hoog. We zijn verbonden en steunen elkaar. We zien elkaar alleen niet dagelijks.
Dingen samen doen
Af en toe doen we iets met alle kinderen samen, dat is dan meteen een feestje. Wil een van de kinderen een keer logeren bij een kind van de ander? Dikke prima! Op de verjaardagen van de kinderen zijn we altijd bij elkaar. Gaat de ander in de buurt op vakantie met het gezin? Dan waaien we gerust een dagje langs. Alles kan, maar we dringen ze het niet op omdat wij zo nodig verliefd zijn. Of ik mezelf hierdoor wegcijfer? Zo voelt het totaal niet. Ik heb die fijne relatie die mijn leven mooier maakt, mijn kinderen hebben hun moeder voor zichzelf als ze bij mij zijn. Ik kom niks tekort.
Goed genoeg
Ondanks mijn eigen keuze en overtuigingen heb ik natuurlijk niks tegen samengestelde gezinnen en ouders die hierin een andere stap zetten. Ik kan er zelfs wel met bewondering naar kijken, vooral als het goed gaat natuurlijk. Dat gaat niet vanzelf. Hoe je situatie als gescheiden ouder ook is, ik denk dat we allemaal willen dat onze kinderen later zeggen: ‘Je hebt het goed genoeg gedaan, ik voelde me gezien en gehoord in een lastige situatie.’
Brenda Kluijver is oprichter en hoofdredacteur van gratis online magazine comoederen.nl
Volg Comoederen.nl ook op instagram
En Brenda op instagram
Brenda is journalist en communicatiespecialist en heeft drie kinderen: een zoon van 10 en een j/m-tweeling van 8.
