De ex is allang uit je huis. Waarom voelt het dan soms alsof ze/hij nog aan de keukentafel zit?
Ik ben op dit moment de laatste hand aan het leggen aan een nieuwe e-learning: De ex uit je hoofd, huis en lijf. En hoe verder ik kom in het maken ervan, hoe sterker ik weer voel waarom dit zo’n onderschat thema is in samengestelde gezinnen.
Want als alles goed gaat, lijkt het mee te vallen. Dan is er rust, dan loopt de week, dan is er ruimte voor jullie, voor jullie relatie, voor gewone dingen zoals boodschappen doen zonder dat je hartslag omhoog schiet. Totdat er een bericht binnenkomt. Zo’n bericht dat op papier misschien heel normaal is, maar dat in jouw lichaam voelt alsof iemand het raam ineens openzet in de winter.
“Kunnen we toch ruilen?”
“Hij wil niet mee, dus jij moet hem maar brengen.”
“Oh ja, trouwens, ik heb hem al ingeschreven voor voetbal.”
“Je partner hoeft daar niet bij te zijn.”
En dan gebeurt er iets. Niet alleen in je hoofd, waar gedachten beginnen te razen, maar ook in je lijf, waar je schouders omhoog kruipen, je maag strak trekt, je adem hoog zit, en je ineens veel sneller geïrriteerd raakt op de mensen die je eigenlijk liefhebt.
Je bent nog niet eens begonnen met reageren, en toch voelt het alsof je al aan het vechten bent.
Wat ik vaak zie, is dat mensen vervolgens één van deze routes nemen. Ze gaan uitleggen, heel netjes, heel redelijk, in de hoop dat als ze maar de juiste woorden kiezen, de ander eindelijk snapt hoe het zit.
Of ze slikken het in, omdat ze geen zin hebben in gedoe, omdat ze de kinderen niet willen belasten, omdat ze niet wéér die discussie willen die toch nergens heen gaat.
Of ze schieten juist in controle en scherpte, omdat het anders voelt alsof ze omver worden gelopen. En alle drie die strategieën zijn begrijpelijk. Het zijn pogingen om jezelf veilig te krijgen.
Alleen, het is ook precies wat je klem kan zetten.
Want ondertussen gebeurt er op de achtergrond iets wat bijna niemand hardop benoemt. De ex hoeft niet eens in dezelfde ruimte te zijn om invloed te hebben. Het is genoeg dat jij haar/zijn stemming aanvoelt, of haar oude patroon herkent, of dat je partner ineens zachter gaat praten, sneller toegeeft, grenzen uitstelt, of in de bekende spagaat belandt tussen jullie en haar. En voor je het weet, zit je niet meer in het nu, maar in het oude systeem, waar jij onbewust weer probeert te voorkomen dat het escaleert.
Dat is geen zwakte. Dat is systeemdynamiek in het echt.
Daarom introduceer ik in deze e-learning ook mijn LAAT-methode. Niet omdat dit alleen over exen gaat, maar omdat dit een methode is voor iedere situatie waarin je merkt dat je jezelf kwijtraakt door triggers, loyaliteit, spanning of de drang om alles onder controle te krijgen. Alleen is het in ex-dynamieken extra zichtbaar, extra scherp en extra hardnekkig, omdat er kinderen zijn, geschiedenis is, en de inzet vaak voelt alsof het over veiligheid gaat.
LAAT staat voor Loslaten, Accepteren, Achterhalen en Transformeren.
Loslaten betekent dat je terugbrengt wat niet van jou is. Niet de emoties van de ex dragen, niet de gevolgen alvast oplossen, niet de verantwoordelijkheid van je partner op je nemen, en niet het hele systeem bij elkaar proberen te houden omdat jij anders bang bent dat het omvalt.
Accepteren betekent dat je stopt met vechten tegen de realiteit. De ex is er. Het contact is er. Er gaan momenten komen waarop jij het oneerlijk vindt, of onlogisch, of respectloos, of gewoon ronduit irritant. Acceptatie is niet dat je het goedkeurt, acceptatie is dat je je energie terughaalt uit de strijd met wat nu eenmaal zo is, zodat je kunt kiezen wat je ermee doet.
Achterhalen is misschien wel de meest onderschatte stap, omdat het je uitnodigt om eerlijk te worden. Niet alleen over wat er gebeurde, maar over waarom het jou zo raakt. Het appje is meestal niet het echte probleem. Het echte probleem zit vaak dieper. Het gevoel dat jij nooit op één staat. De angst dat je partner je niet beschermt als het spannend wordt. De pijn van niet meetellen. De behoefte aan erkenning. De behoefte aan duidelijkheid. In de e-learning werken we daar onder andere met de vijf keer waarom aan, omdat je anders blijft hangen in het oppervlakkige verhaal, terwijl de kern daaronder blijft wringen.
Transformeren is dan de stap waarin je je reactie verandert. Niet door ineens een ander mens te worden, maar door één kleine, haalbare keuze te maken die past bij wie jij wilt zijn in dit gezin. Soms is dat later reageren in plaats van meteen. Soms is dat één grenszin die je rustig kunt herhalen. Soms is dat een gesprek met je partner waarin je niet gaat klagen over de ex, maar benoemt wat jij nodig hebt zodat jullie samen steviger staan. Soms is het inhouden, omdat je voelt dat je op automatische piloot staat en je eerst terug wilt naar jezelf.
En ja, daar hoort ook het lijf bij. Want als je zenuwstelsel in alarmfase 3 staat, kun je wel willen kiezen, maar dan kiest je systeem vaak al voor jou. Daarom zitten er in de e-learning en in het werkboek ook oefeningen die je helpen om letterlijk te zakken, zodat je weer regie hebt.
Ik ben deze e-learning aan het maken omdat ik te vaak zie hoeveel liefde er is in samengestelde gezinnen, en hoeveel schade er toch ontstaat door terugkerende ex-ruis die nooit echt wordt verwerkt. Niet omdat mensen het niet goed bedoelen, maar omdat niemand ze leert hoe je stevig blijft terwijl de spanning binnenkomt.
En nu ben ik benieuwd naar jou.
Herken jij dit, dat de ex-partner soms meer ruimte inneemt in je hoofd en je lijf dan je zou willen, zelfs als je rationeel weet dat je er niet in mee wilt? Zou je interesse hebben om deze e-learning te volgen zodra hij live gaat?
Je kunt je interesse laten weten:
-
via de WhatsApp-button op deze pagina
-
of door een reactie onder dit blog achter te laten
Dan zorg ik dat je als eerste een seintje krijgt.
En als je met één zin zou moeten zeggen wanneer jij getriggerd raakt, welk moment is dat dan? Dat is vaak precies waar verandering begint.
Marieke
Stiefexpert
