Toen Karin haar partner leerde kennen, voelde het alsof ze eindelijk haar plek had gevonden. Ze genoot van de liefde, het nieuwe huis, en keek ernaar uit om samen een gezin te vormen. Maar al snel merkte ze dat het ingewikkelder was dan gedacht. Ze nam het voortouw. Ze maakte huisregels, stuurde de kinderen bij […]
Je doet de voordeur open. Twee rugzakken op de mat, een sporttas die op zolder hoort, een knutselwerkje dat nog naar de andere ouder moet. Jij en je partner kijken elkaar aan: zullen we het nu echt doen, samen wonen, één huis, één ritme? Je verlangt naar thuis. Naar eenvoud. Naar wij. En toch knaagt
Er wordt veel geschreven over de liefde, de verbinding en de kansen van een samengesteld gezin. Maar wat bijna niemand durft te zeggen: soms voelt het helemaal niet zo. Soms voel je spijt. Spijt dat je aan dit avontuur bent begonnen.Spijt dat je je kinderen in deze dynamiek hebt gebracht.Spijt dat je een partner koos
Een samengesteld gezin kan zoveel moois brengen. Maar eerlijk? Vaak voelt het vooral zwaar. Misschien herken jij dit: Drie dagen voordat je bonuskinderen komen, heb jij al buikpijn Je partner en jij begrijpen elkaar niet en elk gesprek eindigt in ruzie Je bonuskind luistert niet, trekt zijn eigen plan, en jij zit met de frustratie.
Veel bonusouders vertellen me dat ze zich ergeren aan hun bonuskinderen. “Ze zijn zo druk.” “Ze luisteren nooit.” “Ze ruimen niets op.” Natuurlijk kan dat gedrag vermoeiend zijn. Maar als we samen dieper kijken, komt er vaak iets anders naar boven: de echte irritatie zit meestal bij de partner en diens manier van opvoeden. Karin
Debby (38) leefde al maanden met de spanning van de appjes van de ex. Elk berichtje bracht onrust in huis. Zij werd er boos en verdrietig van, maar haar partner schoof het weg met een grapje of bleef eindeloos waarschuwen zonder door te pakken. In een coachgesprek ontdekte Debby dat ze de regie zelf kon
Schuldgevoel. Bijna iedere ouder kent het na een scheiding. Schuldgevoel omdat je je kinderen pijn hebt gedaan. Schuldgevoel omdat je niet meer in één huis woont en zij continue moeten schakelen tussen twee huizen en slepen met spullen. Schuldgevoel omdat ze moeten wennen aan een nieuwe partner, een nieuw huis of een nieuw gezin. Dat
Een samengesteld gezin bouwen is nooit eenvoudig. Je hebt liefde voor je partner, misschien ook voor zijn of haar kinderen, en je wilt samen een thuis creëren. Maar soms loop je tegen een pijnlijke realiteit aan: je partner neemt zijn of haar rol als ouder niet (volledig) op zich. En dat heeft direct gevolgen voor
Een samengesteld gezin brengt veel liefde, maar ook veel uitdagingen met zich mee. Misschien herken je het wel: je had gehoopt op harmonie, gezelligheid en een nieuw begin, maar in plaats daarvan voel je je ongelukkig in je eigen stiefgezin. Soms zelfs eenzaam of buitengesloten, bij de mensen die je het liefste wilt verbinden. Veel
Gymtas, knuffel, huiswerk… het lijkt zo klein, maar in samengestelde gezinnen kan het groot aanvoelen. Want bijna ieder weekend gebeurt het weer: er blijft wel íets achter bij de andere ouder. Voor ouders en bonusouders vaak een bron van irritatie en stress. Suzanne (41) stelde mij de vraag: “Onze bonuskinderen vergeten altijd iets mee te
