Je wilt rust voor je kind, duidelijkheid voor jezelf en een regeling die in het echte leven werkt. Week op week af. Twee twee drie. Om het weekend. Birdnesting. Of maatwerk. Wat is wijs? De basis waar elke regeling aan moet voldoen Kinderen hebben behoefte aan voorspelbaarheid, korte lijnen tussen de ouders en afspraken die […]
De do’s en don’ts voor een feest zonder strijd Vrijdagavond. Pietjes van school, verlanglijstjes op tafel, kruidnoten in een schaal. En ergens tussen chocoladeletters en zingende kinderen gebeurt het. Je voelt de spanning in je buik. In het andere huis zijn de cadeaus groter. De planning schuurt. De verwachtingen botsen. Je kijkt naar je vriend.
Er zijn huizen waar het nooit vanzelf warm wordt. Waar jij en je bonuskind langs elkaar heen bewegen. Je eet samen, je deelt een bank, je deelt een wasmand, maar je deelt niet vanzelf een gevoel. En ergens schaam je je daarover. Want je had gehoopt op vanzelf. En het blijft zoeken. Het is pijnlijk
Ik hoor het zo vaak, en ik heb het zelf ook gevoeld. Dat je wakker wordt met een knoop in je buik. Dat je al vóór het ontbijt bezig bent met kruimels, jassen, tassen, schermen, bedtijden en tandenborstels. Dat je de dag eindigt met een stem die net iets te streng klinkt. En dat je
Ik hoor het vaak van bonusouders: “Ik zie dingen gebeuren bij mijn partner of bij de andere ouder waarvan ik denk: is dit wel oké? En dan vraag ik me af: moet ik dit loslaten of moet ik er iets van zeggen?” Het antwoord is vaak simpeler dan je denkt.Stel jezelf deze vraag: 👉 Hebben
Eerst waarden, dan regels Aan tafel schuift iedereen aan. De saus vliegt heen en weer. Een telefoon piept. De puber loopt halverwege naar boven.Sandra zucht. Rob fronst. En vijf minuten later is het weer ruzie. Zo gaat het in veel samengestelde gezinnen. Niet omdat iemand dwars wil doen, maar omdat “regels” zelden werken als er
Ze zat net.Eindelijk. Een kop thee, kinderen boven, partner naast haar. Rust. Ping. En daar ging het. Eén appje. Eén zin. Eén blik op het scherm en haar hele avond lag in puin. Want wat doe je? Meteen lezen? Wachten? Overleggen met je partner? Voor je het weet ben je een uur verder, in je
Je kind staat met zijn jas al aan in de gang. De tas is gepakt. Het is tijd om naar de andere ouder te gaan.En jij? Jij veegt een traan weg en zegt: “Ik vind het zo moeilijk zonder jou.” Klinkt onschuldig, toch? Maar voor je kind voelt het loodzwaar. Want wat moet hij nu?
Hoe laat je kinderen voelen dat ze er écht bij horen? Stel je voor: je kinderen zijn een weekend bij jou. Je kijkt ernaar uit, hebt misschien zelfs iets speciaals bedacht. Maar zodra ze binnenkomen, zie je hoe zoekend ze rondkijken. Hun halfbroertje racet door de kamer, hun stiefzus vraagt aandacht van je partner, en
Ik ontdekte laatst iets bij mezelf. Ik dacht dat ik alles deelde met mijn partner. Dat ik open was, eerlijk, duidelijk. Maar toen ik er beter naar keek, viel het tegen. Er waren best veel dingen die ik níet zei. Dingen die me dwarszaten, waar ik mee worstelde of die me onzeker maakten. Misschien herken
