Er is een verdriet waar weinig woorden voor zijn.
Niet omdat het klein is, maar omdat het vaak geen plek krijgt.
Het verdriet van de vrouw in een stiefgezin die geen eigen kinderen heeft.
Of nog geen eigen kinderen heeft.
En diep vanbinnen weet: het kerngezin waar ik ooit van droomde, komt er niet.
Dat verdriet is zelden zichtbaar.
Het zit niet in grote drama’s, maar in kleine momenten.
In foto’s waar jij later bij kwam.
In herinneringen die niet de jouwe zijn.
In het besef dat dit gezin al begon voordat jij er was.
Waar dit verdriet écht over gaat
Dit gaat niet alleen over geen kinderen hebben.
Het gaat over geen begin hebben.
Geen eerste hoofdstuk.
Geen gezamenlijke start.
Geen vanzelfsprekend “wij”.
Je stapt in een bestaand systeem.
Met een geschiedenis.
Met een ex die altijd ergens meeloopt.
Met kinderen die jou niet hebben gekozen.
En terwijl jij liefde geeft, meedenkt, je aanpast en ruimte maakt, draag je tegelijk iets anders met je mee: rouw om wat er nooit zal zijn.
Niet omdat je ondankbaar bent.
Maar omdat je mens bent.
De struggle die hieruit ontstaat
Wat ik vaak zie bij vrouwen in deze positie, is dat dit verdriet zich niet altijd laat zien als verdriet.
Het wordt vaak iets anders.
Te veel aanpassen.
Te hard je best doen.
Of juist verharden en afstand nemen.
Sommige vrouwen proberen onmisbaar te worden.
Anderen verdwijnen langzaam uit zichzelf.
En bijna allemaal stellen ze zichzelf dezelfde vragen:
Mag ik dit voelen?
Ben ik niet egoïstisch?
Doe ik de kinderen tekort als ik dit mis?
En ondertussen blijft het knagen.
Want dit verdriet laat zich niet wegredeneren.
Wat deze vrouw nodig heeft
Niet een oplossing.
Niet een pep talk.
Niet iemand die zegt: “Je wist waar je aan begon.”
Wat ze nodig heeft, is erkenning.
Dat iemand zegt:
Ja, dit is echte rouw.
Ja, dit raakt aan identiteit, aan vrouw-zijn, aan toekomstbeelden.
Ja, dit mag er zijn, óók als je van je bonuskinderen houdt.
Daarnaast heeft ze iets anders nodig: een plek.
Een plek in het gezin die niet gebaseerd is op opoffering.
Een relatie waarin ze gezien wordt als partner, niet alleen als aanvulling.
En de toestemming om haar eigen verlangen serieus te nemen, ook als dat schuurt.
Hoe je hiermee om kunt gaan
De eerste stap is stoppen met jezelf corrigeren.
Stoppen met denken dat je dit moet “wegwerken”.
Erken voor jezelf wat je mist.
Zonder het meteen te hoeven oplossen.
De tweede stap is dit niet alleen dragen.
Dit verdriet hoort niet op de schouders van de kinderen, maar het hoort ook niet alleen bij jou te blijven.
Het vraagt een gesprek.
Met je partner.
Over jouw plek.
Jouw gemis.
Jouw toekomst.
Niet om iets af te pakken,
maar om jezelf niet kwijt te raken.
En misschien wel de belangrijkste stap: jezelf toestaan om te bestaan los van het ideaalbeeld van het kerngezin.
Jouw leven mag betekenisvol zijn, ook als het anders loopt dan gepland.
Maar dat lukt alleen als je dit verdriet niet wegduwt, maar meeneemt in hoe jij je plek inneemt.
Tot slot
Dit blog is geen pleidooi tegen stiefgezinnen.
Het is een pleidooi vóór vrouwen die zichzelf dreigen te verliezen.
Als je dit leest en denkt: dit gaat over mij, weet dan dat je niet zwak bent, niet ondankbaar en niet verkeerd.
Je voelt iets echts.
En als je wilt dat ik met je meekijk hoe jij hier steviger in kunt staan, zonder jezelf op te offeren of te verharden, dan mag je me altijd een bericht sturen via de WhatsApp-button op mijn website.
Marieke
Stiefexpert
