“Ik voel me een soort oppas. Of erger: een binnendringer in een systeem waar ik nooit echt welkom ben geweest.” Ze kijkt me aan, haar ogen vol twijfel en frustratie. “Ik probeer alles goed te doen. Koken, luisteren, taxichauffeur zijn. Maar erkenning? Een bedankje? Nooit. Niet van mijn bonuskinderen en niet van hun moeder” In […]
Bonusmoeder Anne ervaart geen klik met haar bonuskind Sofie (7 jaar) “Ik voel niks. Ik vind hem niet leuk. En ik voel me daar zo schuldig over.”Ze kijkt me aan, schuldig, ze spreekt zachtEn ik knik. Want wat ze zegt, hoor ik vaker dan ze denkt. Niet elke stiefband is er meteen. En soms… komt
“Ik wist dat hij kinderen had. En ik was echt verliefd.Maar soms…zou ik willen dat ik een ander leven had gekozen. Ik denk dat ik spijt heb van mijn samengestelde gezin” Ze zei het fluisterend, alsof het iets was om je voor te schamen.Maar haar gezicht vertelde genoeg: vermoeid, gekwetst, ze was op. Ze vertelde
Het is vrijdagmiddag.De bonuskinderen komen binnen. Je bonusdochter kijkt je niet aan. Loopt door. Geen begroeting. Je voelt iets in je buik samenknijpen.Er knapt iets.Je zegt niks of juist wél iets dat je later betreurt. En meteen daarna komt dat knagende gevoel.“Waarom raakt dit me zo?”“Ik wil dit helemaal niet voelen.”“Wat is er mis met
Over emotionele ongelijkheid in het samengestelde gezin Je partner zegt dat je belangrijk bent.Dat je het goed doet.Dat je “erbij hoort”. Maar diep vanbinnen voel je iets anders.Alsof je altijd op plek twee komt.Na de kinderen. Na de ex. Na ‘hoe het ooit was’.Alsof je altijd een stapje terug moet doen. Alsof jouw gevoelens, jouw
Voor veel bonusouders begint de stress niet pas op vrijdagmiddag als de kinderen binnenkomen.Nee, de spanning begint eerder. Soms al op woensdag. Of donderdag.Zodra je voelt dat het weer bijna zover is.Alsof je lijf je alvast waarschuwt. Misschien herken je het: Je bent sneller geïrriteerd Je ligt ’s nachts te malen Je hoofd maakt overuren:
Over loyaliteit, schuldgevoel en wat kinderen ons tussen de regels door proberen te vertellen. Het is zo’n vraag die ouders vaak pas hardop stellen als ze ergens diep vanbinnen voelen dat het schuurt. Niet per se omdat hun kind zegt dat het niet goed gaat. Integendeel. Veel kinderen zeggen juist weinig. Of ze zeggen dat
Samengestelde gezinnen zijn al een uitdaging op zich. Maar gooi er een of meerdere pubers bij, en je hebt, laten we het eerlijk zeggen, een dynamiek waarin de vlam in de pan zelden ver weg is. Veel ouders en bonusouders denken:“Pubers zijn sowieso lastig, dit hoort erbij.”Of: “Het ligt gewoon aan de leeftijd, het komt
“Ik wil helemaal geen strijd. Maar het lijkt alsof mijn ex nog elke dag bij ons aan tafel zit.” Het is een zin die ik vaak hoor van mijn klanten. Ouders die allang niet meer samenwonen, maar toch merken dat de invloed van hun ex-partner nog dagelijks voelbaar is in hun leven én in hun
Problemen met je bonuskind. Over afstand, afwijzing en waarom dat vaak geen persoonlijk oordeel is “Ik doe zó mijn best. En toch krijg ik alleen maar een zucht of een snauw.” Ze kijkt me aan met tranen in haar ogen. “We doen leuke dingen, ik probeer aardig te zijn, maar ik blijf gewoon lucht. Of
