“We maken het vaak te persoonlijk”
Je kent het vast.
Je bonuskind negeert je bij binnenkomst.
De ex heeft wéér kritiek op de gang van zaken in jullie huis.
Je partner kiest geen duidelijke kant in een discussie.
En dan ook nog een schoonmoeder die goedbedoeld adviseert, maar waarmee je je compleet buitengesloten voelt.
En dan komt het:
Je voelt je afgewezen.
Buiten spel gezet.
Niet gezien.
Alsof je het weer niet goed hebt gedaan.
Maar… wat nou als het eigenlijk niet over jou gaat?
Waarom het niet persoonlijk is
De reacties van anderen, van je bonuskind tot je partner en diens ex, zeggen vaak meer over hén dan over jou. Kinderen reageren uit loyaliteit, verdriet of verwarring. Ex-partners kunnen reageren uit controleverlies of angst. Je partner balanceert misschien tussen twee werelden. En jij? Jij staat in het midden. En dat voelt als een mijnenveld.
Het lastige is: Ons brein maakt het onmiddellijk persoonlijk.
Want dat is hoe we pijn herkennen. En waar pijn zit, zit meestal ook een oude trigger.
Zoals:
-
“Ik tel niet mee”
-
“Mijn stem doet er niet toe”
-
“Ik moet me bewijzen”
-
“Er is geen plek voor mij”
Zodra dat wordt geraakt, reageren we. Vaak onbewust. Verdrietig, boos, teruggetrokken, snauwerig.
Maar wat als je even kon pauzeren?
De laag onder de laag
De situaties in je stiefgezin zijn zelden zwart-wit. Ze zijn gelaagd. En vaak gaat het conflict of de frustratie niet over het nu, maar over iets van toen.
Bijvoorbeeld:
-
Je bonuskind vraagt alles aan zijn vader, niks aan jou → raakt jouw behoefte om gezien te worden.
-
De ex-belt tijdens jullie etentje → raakt jouw angst om op de tweede plek te komen.
-
Je partner neemt het op voor zijn kind, niet voor jou → raakt jouw oude ervaring dat je alleen staat.
Herkenbaar?
Dit is waar zelfreflectie zo’n verschil kan maken. Niet om jezelf de schuld te geven. Maar om jezelf beter te begrijpen.
Want: Wat je begrijpt, kun je ook veranderen
Van drama naar volwassenheid
Ken je de dramadriehoek? (Slachtoffer – Redder – Aanklager)
Veel stiefgezinnen zitten hier onbewust in gevangen:
-
Jij voelt je slachtoffer (“Ik doe alles, maar ik krijg niks terug.”)
-
Je partner gaat redden (“Ik los het wel op met de kinderen.”)
-
De ex klaagt aan (“Jullie verpesten de structuur die ík heb opgebouwd.”)
Wat we dan nodig hebben?
De overstap naar de volwassenrol. Dat betekent:
-
Kijken naar je eigen aandeel.
-
Je gevoelens erkennen zonder te projecteren.
-
Vanuit verbinding grenzen aangeven.
Praktische oefening: “Wat raakt mij hier nu écht?”
Probeer eens dit als je je geraakt voelt door iets wat er gebeurt in het stiefgezin:
-
Wat gebeurde er feitelijk?
(Bijvoorbeeld: mijn bonusdochter liep langs me heen zonder gedag te zeggen.) -
Welke gedachte had ik daarbij?
(“Zie je wel, ze wil mij niet in haar leven.”) -
Wat voelde ik toen?
(Verdriet. Boosheid. Een steek in mijn buik.) -
Waar doet het me aan denken?
(Vroeger werd ik op school ook vaak genegeerd.) -
Wat heb ik nu nodig?
(Misschien erkenning. Of steun van mijn partner. Of gewoon even ademhalen.)
We hoeven onze gevoelens niet weg te duwen, maar we hoeven ze ook niet meteen op tafel te gooien. We mogen eerst even bij onszelf zijn.
Slotgedachte
In een samengesteld gezin zijn er honderd momenten per week waarop je geraakt kunt worden.
Je mag dus oefenen in niet alles persoonlijk nemen.
Dat is geen zwakte, dat is een vorm van zelfzorg.
En weet je?
Juist als je die ruimte bij jezelf gaat voelen, merken de anderen dat ook. Je reageert rustiger. Kunt beter aangeven wat je nodig hebt. En dan… ontstaat er iets magisch: je groeit in je rol. Niet omdat alles ineens perfect is, maar omdat jij steviger staat.
Heb je hier een vraag over (of over wat anders) stel m gerust via de whats app button, we denken graag mee!
Marieke
Stiefexpert
