“Ze moeten gewoon luisteren.”
“Er moeten hier duidelijke regels komen.”
“Als ik niet streng ben, loopt het helemaal uit de hand.”
Het zijn zinnen die ik vaak hoor van bonusouders. En eerlijk is eerlijk: ze komen niet uit onwil voort, maar uit machteloosheid. Uit het gevoel dat je verantwoordelijk bent voor de sfeer in huis, maar nauwelijks invloed hebt. Dat je structuur wilt aanbrengen, maar telkens botst. Dat je probeert te begrenzen, en juist méér weerstand oproept.
Veel bonusouders grijpen in die situatie naar een autoritaire opvoedstijl. Strakker. Duidelijker. Meer regels. Meer correcties. In de hoop dat het eindelijk rust geeft.
Maar precies daar gaat het mis.
Bonuskinderen zitten niet in dezelfde positie als je eigen kind
Een autoritaire opvoedstijl werkt alleen als de relatie veilig is en de hiërarchie klopt. Bij je eigen kind is die basis er meestal vanzelf. Je bent vanaf het begin ouder, je hebt mandaat, en de band is gegroeid over jaren.
Bij bonuskinderen is dat anders. Jij komt later in hun leven. Zij hebben jou niet gekozen. Ze zitten vaak midden in loyaliteitsconflicten, verlies en aanpassing. En dan voelt strenge sturing niet als veiligheid, maar als bedreiging.
Wat jij bedoelt als duidelijkheid, kan bij hen binnenkomen als controle.
Wat jij ziet als opvoeden, kan voor hen voelen als afwijzing.
En wat jij probeert te corrigeren, raakt vaak aan pijn die niets met jou te maken heeft.
Autoritair gedrag vergroot het loyaliteitsconflict
Veel bonuskinderen voelen zich onbewust verscheurd tussen hun ouders. Zodra jij als bonusouder autoritair wordt, komt er extra spanning op dat innerlijke conflict te staan. Ze kunnen dan het gevoel krijgen dat ze moeten kiezen: ben ik loyaal aan mijn ouder, of moet ik me aanpassen aan jou?
Dat zie je terug in gedrag. Testen. Uitdagen. Terugtrekken. Of juist explosief reageren. Niet omdat ze “lastig” zijn, maar omdat hun systeem onder druk staat.
En hoe strenger jij wordt, hoe harder zij terugduwen. Een klassieke escalatie, die niemand echt wil, maar die wel vaak ontstaat.
Wat wél werkt: relatie vóór regulatie
Bij bonuskinderen werkt opvoeden alleen als de relatie voorop staat. Niet als vage vriendelijkheid, maar als duidelijke positionering.
Dat betekent:
- eerst veiligheid en voorspelbaarheid
- helder onderscheid tussen jouw rol en die van de ouder
- begrenzen zonder overnemen
- sturen zonder straffen
- en accepteren dat jij niet alles hoeft op te lossen
Dit vraagt iets anders dan autoritair zijn. Het vraagt dat je stevig staat, zonder hard te worden. Dat je grenzen bewaakt, zonder de relatie te beschadigen. En dat je verdraagt dat sommige dingen niet van jou zijn.
De grootste valkuil: opvoeden vanuit spanning
Wat ik vaak zie, is dat autoritair gedrag ontstaat uit spanning. Omdat het te veel wordt. Omdat je geen ruimte meer voelt. Omdat je geen erkenning krijgt. En dan ga je onbewust harder sturen, terwijl je eigenlijk behoefte hebt aan steun, duidelijkheid en een stevig partnerfront.
Daar zit vaak de echte sleutel. Niet bij nóg strenger opvoeden, maar bij beter afstemmen met je partner. Wie is waarvoor verantwoordelijk? Wie corrigeert wanneer? En hoe zorgen jullie samen voor rust, zonder dat jij in je eentje de boeman wordt?
Tot slot
Als bonusouder hoef je geen autoriteit te forceren. Je hoeft geen ouder te spelen om van waarde te zijn. Jouw kracht zit niet in macht, maar in positie. En die positie wordt sterker als je stopt met vechten tegen gedrag, en gaat kijken naar wat eronder ligt.
Herken jij jezelf in dit verhaal en merk je dat opvoeden in jullie samengestelde gezin meer spanning geeft dan rust?.
Via de WhatsApp-button op deze pagina kun je me laagdrempelig een bericht sturen. Dan kijken we samen of en hoe ik je kan helpen om weer steviger en rustiger in jouw rol te staan.
