Hij vindt dat ik mijn kinderen ’te veel’ laat bepalen, maar wat weet hij ervan?
Voor wie dit leest en denkt: ‘ja, dát is precies mijn situatie!’ gebruik dit blog om jezelf te herkennen, te begrijpen waarom het soms schuurt, én om te voelen waar jij in kunt groeien. Enne… als je denkt: ik wil meer van dit dan is coaching van Marieke dé volgende stap.
“We willen het allebei goed doen, maar het voelt alsof we in een andere film leven”
Soms zijn we stapelverliefd, maar is de situatie… wat ingewikkelder.
Want wat als jij al kinderen hebt en je nieuwe partner niet?
Of andersom?
Jullie houden van elkaar, maar leven in totaal verschillende werkelijkheden.
En dan blijkt: liefde alleen is niet genoeg.
“Ik ben het derde wiel aan de wagen”
“We zitten op de bank en haar zoon komt thuis van voetbal. Hij vliegt op haar af, ik word letterlijk aan de kant geduwd. Even later verdwijnt ze met hem naar boven. Zonder iets te zeggen. Ik bleef achter in de woonkamer, alsof ik de oppas was.” Bart (41)
Bart heeft geen kinderen. Hij is verliefd op een vrouw met twee kinderen en probeert zich aan te passen. Maar wat hij voelt? Dat hij altijd op de tweede (of derde) plek komt. En dan wordt hij prikkelbaar, trekt zich terug, en zegt dingen als:
“Waarom mag ik niet gewoon ook even aandacht?”
“Zijn ex is altijd daar. Zelfs als ze er niet is.”
“We zouden samen een weekend weg, gewoon even met z’n tweeën. Ik keek er zó naar uit. En drie dagen van tevoren kwam het berichtje: ‘Mijn ex is ziek, ik neem de kinderen dat weekend.’ Hij zei het alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Geen overleg. Geen: ‘Is dat oké voor jou?’”
“En daar stond ik dan. Mijn tas half ingepakt, nagelafspraak afgezegd. Hij zei nog: ‘je bent lief dat je het begrijpt’, maar ik voelde me vooral… overgeslagen.” Eva (36)
Eva heeft geen kinderen. Haar partner wel. Ze voelt zich regelmatig een figurant in een script dat al lang geschreven is. Er wordt op haar gerekend, ze schuift mee, maar ze mag niets bepalen. En op dagen als deze voelt het alsof de ex-partner méér rechten heeft dan zij.
“En dan wil hij óók nog kinderen met mij…”
“We hebben hier zóveel ruzie over. Hij wil zijn ‘eigen’ kind. Omdat het dan eerlijk voelt. Maar ik ben al moeder van drie, en ik ben zó moe. En ergens voel ik ook: moet dat kind er komen om jouw leegte op te vullen?” Sophie (43)
Waar loop je tegenaan in deze dynamiek?
Of jij nou wél of géén kinderen hebt: het schuurt.
Want jullie zijn verliefd, maar hebben andere behoeftes, andere zorgen, en vooral een ander verleden.
-
De ouder wil dat het werkt voor de kinderen.
-
De niet-ouder wil niet het gevoel hebben dat ze altijd ‘erbij hangt’.
-
En niemand weet hoe het moet.
Wat speelt er écht?
👉 Je komt elkaars systeem binnen met totaal andere verwachtingen.
👉 Je wil erbij horen, maar niet verdwalen in andermans chaos.
👉 Je hebt behoefte aan duidelijkheid, maar die is er vaak niet.
👉 En je voelt: ik wil hier iets mee, maar ik weet niet waar te beginnen.
Wat kan je doen
-
Besef dat jullie niet op dezelfde startlijn staan
Verwacht niet dat je partner ‘automatisch’ snapt wat jij voelt als ouder, of juist als partner van. -
Stop met jezelf inhouden
Zolang jij denkt: “ik mag hier niks van vinden want het zijn niet mijn kinderen”, groeit de afstand. -
Durf de ongemakkelijke vragen te stellen
Wat willen we eigenlijk van elkaar? Hoeveel ruimte is er voor míjn behoefte? -
Laat het idee van ‘gelijkheid’ los
In deze dynamiek is het niet gelijk. Het gaat om erkenning, niet om evenveel.
Jij wilt vooruit. Niet blijven hangen in frustratie.
Deze dynamiek vraagt geen oplossing, maar ontwikkeling.
Je mag leren ruimte te geven én in te nemen.
Je mag leren voelen zonder oordeel.
En ja je mag steun vragen als het te veel wordt.
Laat het maar schuren, prikkelen, en zelfs een beetje steken.
Want juist daar begint beweging.
Waar loop jij tegenaan? Deel het via de whats app button, we denken graag met je mee
Marieke
Stiefexpert
